Czuję się bajecznie, gdy tak na mnie patrzysz... Wzdycham, kiedy słyszę Twój głos... Moje serce rozpiera ogromna siła...
Ludzkie życie jest jak mozaika...
Każdy element musi być idealnie dobrany, aby mogło zaistnieć prawdziwe szczęście... Każda iskierka w ludzkim oku musi mieć coraz głębszy blask, aby oddać urok całości, którą tworzymy...
Czym jest ta całość? Jest duszą... Jest żywym dowodem naszego istnienia... Jednak... samotna dusza jest niekompletna...
Nie płonie swym ogniem i nie poraża pięknem... Nie wyróżnia się wśród innych i nikt jej nie docenia. Nie dlatego, że jest zła... Nie dlatego, że obojętna... Ale dlatego, że nie ma w sobie Siły, którą potrafi dać Jej tylko Miłość... Nie ma ciepła, które uniosłoby ją ponad wszystko...
Prawdziwa dusza ma moc, której nic nie potrafi zniszczyć... To pokrewieństwo dwóch serc, bijących tym samym rytmem... To różany wodospad, którego dopływy są nieograniczone, a czystość i głębia – nieśmiertelne...
Zatapiam się w jej blasku każdego dnia... Każdego poranka budzę się ze smakiem Ciebie na ustach... Z zapachem Twojego ciała i Twojej delikatności... Pamiętam je... Poznaję je codziennie coraz piękniej... piękniej i piękniej... Doznaję ich różnorodności i kształtów... Nabierają dla mnie nowych znaczeń i wypełniają moje myśli...
Wszystkie Twoje zmysły i uczucia towarzyszą mi w pracy, w szkole... Gdy śpię i gdy budzę się z żalem, że nie możesz być obok mnie... Gdy zamykam oczy, by po chwili Cię zobaczyć... I tak patrząc na Ciebie myślę sobie... że być może jesteś tylko snem... Marzeniem, które kłębiło się we mnie od wielu lat... Ale i najcudowniejszym spełnieniem, które mimo upływu czasu wciąż buduje coraz głębszą więź naszych dusz...
Złożyłam mozaikę... Będę dokładać do niej jeszcze więcej przeżyć i głębokich uczuć... Wygrałam... Odkryłam prawdziwe szczęście... Odnalazłam Ciebie...
"Cesario, dokąd?
-za tym, kogo kocham
Bardziej niż światło oczu, niż minione i przyszłe dni….”/Szekspir/
